We zijn er allemaal mee bekend met emotionele pijn. Niet fysieke pijn die we voelen. Nee, emotionele pijn die we ervaren als we kijken naar andere mensen en hoe zij succesvol zijn of mislukken. Emotionele pijn die we ervaren als iemand iets over ons zegt wat we niet waar vinden. Emotionele pijn als iemand ons negeert of ons behandeld alsof we minderwaardig zijn. Emotionele pijn als we het idee hebben dat iemand ons zal verlaten. Emotionele pijn als iemand om besteelt of voor de gek houdt. Emotionele pijn als we iemand verliezen aan een ziekte, een ongeluk of het leven. Zo kennen we veel situaties die uiteindelijk eindigen in emotionele pijn. Sommige van die situaties en de aansluitende emotionele pijn zijn natuurlijke gebeurtenissen. Maar sommige vormen van emotionele pijn hebben helemaal niets te maken met onze biologie, maar zijn een cultureel gegeven. In zekere zin hebben we de emotionele pijn die we in een natuurlijke situatie ervoeren gekoppeld aan een situatie die wij zelf hebben gecreëerd. Zoals wij stress ervaren van het gaan werken. Of zoals wij angst ervaren als we naar een horrorfilm kijken of in de achtbaan zitten.
Want hoe kan het anders dat wij denken dat het verlies van een tachtig jarige na een vol leven minder erg is dan het verlies van een twee jarige die iedere dag genoot van zijn leven. Beide levens zijn ten einde en kunnen niets meer brengen. Maar toch hebben we het idee dat het verlies van onze negentig jarige oom minder erg is dan het verlies van onze twee jarige achternicht. We hebben zelfs helemaal geen gevoelens bij het overlijden van de oom die we niet kennen..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten